20 Theses over de subversie van de metropolis (fragment)

Plan B Bureau

Thesis 1

Wij definiëren de metropolis als de compacte verzameling van gebieden en heterogene netwerken die op ieder punt doorkruist wordt door een gescheiden synthese; er is geen punt binnen de metropolis dat waar niet tegelijkertijd bevel en verzet, overheersing en sabotage aanwezig zijn. Een antagonistisch proces tussen twee delen, wiens relatie bestaat uit vijandigheid, loopt door de hele metropolis.

Aan de ene kant bestaat ze, trouw aan haar etymologie, in de uitvoer van een bevel dat zich uitstraalt naar alle andere gebieden [1]. Ze is de ruimte waarin en waarvandaan de intensiteit en de concentratie van de mechanismes van de overheersing, uitbuiting en onderdrukking zichzelf het sterkst uitdrukken. In de metropolis vervalt stad en platteland, moderniteit en tweede natuur. In de metropolis, waar industrie, communicatie en spektakel een productief geheel vormen, bestaat de taak van de staat er uit om de sociale coöperatie die aan de basis van de meerwaarde extractie ligt te beheersen en te verbinden via haar biopolitieke instrumenten.

Aan de andere kant is ze het geheel van gebieden waarin een heterogene mix van subversieve krachten – singulier, gemeenschappelijk, collectief – het langzaam maar zeker meer georganiseerde en horizontale niveau van verzet tegen de overheersing tot uitdrukking kan komen. Er zijn geen plekken en ‘non-plekken’ in de metropolis: er zijn slechts gebieden die onder militaire controle staan, gebieden die beheerst worden door de biomacht en gebieden die in opstand komen. Soms doorkruisen deze drie type gebieden elkaar, op andere momenten scheid de laatste zich van de eerste twee af en in andere gevallen gaat de laatste de oorlog met de eerste twee aan. De ‘banlieu’ is typerend voor dit ‘derde’ gebied: maar als de metropolis overal is, dan geldt dat ook voor de banlieu [2]. In de metropolitische extensie van het ‘gemeenschappelijke leven’, leeft de intensiteit van de revolutionaire verbeelding van het ‘komende communisme’.

Thesis 2

In de conflicten die zich afspelen in de metropolis bepaalt de biopolitieke staking de voornaamste uitdrukking van de aanvalsstrategie die de onverenigbare forms-of-life [a] aannemen tegenover de metropolis. Vandaag de dag kan de weigering van het werk niets anders zijn dan de weigering om stukjes van ons leven, delen van onze relaties en fragmenten van onze kennis over te geven aan het cybernetische kapitaal. Vandaag de dag is de strijd tegen het kapitaal de directe verwijdering van personen uit de uitbuiting en de aanval op de winst, de guerrilla tegen de gentrificatie en de gewelddadige toe-eigening van de Commons, de sabotage van de controleapparaten en de destabilisering van de politieke en sociale representatie.  Ze is ook het wilde experimenteren binnen deze forms-of-life, de bevrijding van alle affecties, de opbouw van een echte gemeenschap, de dynamische expansie van vreugde. Net zoals ‘lichamen’ – zowel individuen als bevolkingsgroepen  – het doelwit van de biopolitieke politie en de uitbuiting zijn, zo kan iedere totale biopolitieke staking tegen de metropolis alleen vanuit de singulariteit van deze lichamen beginnen: het is in de singulariteit als form-of-life waar de onbeheersbaarheid ligt die zich verzet tegen de biomacht.

Op kapitalistisch initiatief kan geanticipeerd worden, ten minste, als diffuse individuele weigering vergezeld wordt door het besluit om een metropolitische organisatie van autonome groepen op te bouwen capabel om deze rebelse forms-of-life tot een opstandige menigte om te vormen. Wanneer individuen in opstand komen als een gemeenschappelijk lichaam, dan wordt hun onbeheersbaarheid een revolutionair proces.

Thesis 3

De blokkade tactiek is essentieel voor de effectiviteit van de biopolitieke staking wanneer ze serieus wordt toegepast in de metropolis, wat wilt zeggen dat ze zich overal uitbreid als een verlamming van de controle, een rem op de circulatie, een contra-gedragsmatig virus, een onderbreking van de productie en reproductie, een storing van de communicatiefabriek. Met andere worden: ze breekt de normale gang van zaken van de kapitalistische valorisatie op. Door middel van blokkades is het mogelijk om de veralgemeende aard van de biopolitieke staking te herkennen. De piqueteros van Buenos Aires[3] en de opstand tegen de CPE in Frankrijk[4] markeerden haar kracht en organisatiecapaciteit. Blokkades zijn materiële tekenen van de afscheiding ten opzichte van het kapitaal en de biomacht. Iedere metropolitische blokkade opent nieuwe wegen, nieuwe passages, nieuwe levens: de metropolitische blokkade is noodzakelijker voor de constructie en verdediging van de exodus.

Thesis 4

Sabotage is het antwoord op de noodzaak om de destabilisering van de staat te verenigen met de vernietiging van de overheersing en versterkt daarmee de metropolitische blokkade. Ze grijpt op verschillende manieren in in het dagelijks leven in de metropolis: van het anonieme individu dat het tempo van de waardeproductie en circulatie vertraagt tot de nauwkeurige en verwoestende interventie van het aangekondigde conflict. In het eerste geval is het spontaan, diffuus verzet tegen het juk van het werk, in het tweede geval is ze de subversieve intelligentie die de conflictbemiddeling en bestuurbaarheid opbreekt. De subversieve kennis van de metropolis is daarmee ook de kennis van de sabotage.

Thesis 5

Wanneer de biopolitieke staking, sabotage en blokkade bij elkaar komen worden de voorwaarden voor opstand in de metropolis geschapen. De opstand in de metropolis wordt mogelijk wanneer specifieke conflicten met elkaar worden verbonden en de opeenstapeling van conflicten vormt een omvangrijke strategie die gebieden, machines en mechanismes raakt (of neerhaalt).

Thesis 6

Sociale centra, bevrijdde ruimtes, huizen en gecommuniseerde gebieden dienen omgezet te worden in de nieuwe ‘gemeenschappen van wederzijdse hulp’. Net zoals deze gebieden tussen de 18e en 19e eeuw niet alleen solidariteit tussen individuen en wederzijdse hulp konden bieden voor zowel specifieke als algemene conflicten maar ook dienden als verbinding tussen het bewustzijn van het individu en de gemeenschap in het feit dat beiden onderdrukt en uitgebuit werden. Het Gemeenschappelijke, als politieke daad, wordt daarmee geboren als een proces waarin vriendschap en wederkerigheid getransformeerd wordt in een commune van verzet. Vandaag de dag kan iedere gesocialiseerde ruimte zo’n plek worden waarin een autonome organisatie zich in en tegen de metropolis kan vormen. Uitzendkrachten, homoseksuelen, studenten, vrouwen, leraren, immigranten, kinderen – alledaagse individuen moeten in staat zijn om bij deze ruimtes aan te kloppen om zich hier te organiseren tot revolutionaire forms-of-life op zo’n manier dat ze onaantastbaar zijn voor de biopolitieke politie. Gemeenschappelijke elementen – zoals fondsen van wederzijdse hulp, kennis van allerlei praktische zaken, gemeenschappelijke huisvesting, voedseltuinen en parken, autonome productie- en reproductiemiddelen, begeertes en affecties – dienen geborgen, uitgevonden, opgebouwd en beschikbaar te zijn voor iedereen die besluit om in verzet te komen, om in staking te gaan, om in opstand te komen. De som van al deze elementen zal, gebied voor gebied, de Commons van de 21e eeuw vormen.

(..)

Thesis 12

Een van de grootste gevaren voor de autonome forms-of-life is toegeven aan de technische scheiding tussen leven en politiek, tussen het bestaande beheren en de subversie, tussen goederen en Gemeenschappelijk gebruik, tussen verkondiging en materiële waarheid, tussen ethiek en blind activisme. De verwarring over wat Gemeenschappelijk is en wat ‘bezit’ is, tussen individualisme en cynisme, dient in de praktijk vernietigd te worden, dat wilt zeggen: via een ethiek van het Gemeenschappelijke die gesmeed wordt in de strijd. Het persoonlijke is biopolitiek, de politiek is onpersoonlijk.

Referenties:

[1]  – In de originele Italiaanse tekst is “della metropoli” een woordspeling op wat meestal “nella metropoli” is, letterlijk “in de metropolis”. Een alternatieve vertaling zou zijn “behorende tot de metropolis”.

[2] – Dit is een verwijzing naar de buitenwijken van Parijs, waar veel immigranten wonen en zich de afgelopen jaren explosieve situaties hebben voorgedaan.

[3] – De piqueteros beweging was een belangrijke factor in het Argentinie van na de economische ineenstorting van 2001. De Britse ‘picket’ werd overgenomen maar met een nadruk op de ondoordringbaarheid van de blokkade.

[4] – Idem.

Noten:

[a] – Noot van de vertaler: forms-of-life is een filosofische term origineel afkomstig van Ludwig Wittgenstein die tevens gehanteerd wordt door Giorgio Agamben en het Franse collectief Tiqqun. Kort door de bocht duidt het op de sociologische, linguistische, historische en gedragsmatige factoren die een bepaald milieu vorm en betekenis geven, een gedeeld begrip van de wereld en een gedeeld ethisch perspectief. Voor een uitgebreidere behandeling van het concept, zie: “Form of Life” – Giorgio Agamben (1993) en “Introduction to Civil War” – Tiqqun (2010).

Advertisements